همانندسازی فیزیکی و روانی با شیء یا فرآیند مورد بررسی و تجربه مسئله از درون (رکن کلیدی متد سینکتیکس ویلیام گوردون).
درون‌کاوی همدلانه با فرض اینکه «من خود آن شیء یا مسئله هستم» به جای نگریستن بیرونی و مشاهده بی‌طرفانه.
طراح با تبدیل فرضی خود به صندلی اداری، تنش‌های وارد بر تکیه‌گاه، گرمای ناشی از نشستن طولانی و خستگی ناشی از تنظیمات سفت را حس و اصلاح می‌کند.
کشف نیازهای ناپیدا و عمیق فرآیندی، افزایش چشمگیر ارگونومی و دوام محصولات، ایجاد درک همدلانه فوق‌العاده در تیم طراحی.
ممکن است در ابتدای کار برای برخی اعضای فنی تیم غیرمعمول، فانتزی یا معذب‌کننده به نظر برسد.
تکنیک «قیاس‌های شخصی» (Personal Analogies) یکی از چهار رکن بنیادین روش نوآوری سینکتیکس (Synectics) است که توسط ویلیام گوردون ابداع شد.
در این تکنیک، فرد یا تیم طراح به معنای واقعی کلمه «نقش شیء، قطعه مکانیکی یا پدیده مورد نظر را به خود می‌گیرد». برای مثال، به جای اینکه بپرسید «چگونه پمپ روغن را ارتقا دهیم؟»، طراح چشمانش را می‌بندد و می‌گوید: «من پمپ روغن هستم؛ هر روز حرارت شدید و ذرات پلیسه فلزی به دیواره‌هایم ساییده می‌شوند، مسیرم تنگ است و نمی‌توانم نفس بکشم!». این تبدیل وضعیت ذهنی، بصیرت‌های حسی بی‌نظیری درباره سایش، حرارت، ارگونومی و انعطاف‌پذیری پدید می‌آورد که در محاسبات ریاضی محض غایب هستند.
می‌توانید لینک این تکنیک را مستقیماً برای تیم خود ارسال کنید یا در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید.
دیدگاه‌ها و سوالات تحلیلی خود را با مولف و متخصصان در میان بگذارید.
دیدگاه شما پس از ثبت، مستقیماً در پنل مدیریت سیمپراگو جهت تایید و پاسخ قرار می‌گیرد.
