همنشینی (سینکتیکس)
تکنیک مشهور ویلیام گوردون و جورج پرینس برای پیوند دادن عناصر ظاهراً نامربوط؛ مهار جنبههای غیرمنطقی، شوخطبعی و ۴ قیاس بنیادین (مستقیم، شخصی، نمادین و فانتزی) برای تبدیل امر آشنا به غریب و امر غریب به آشنا.
تکنیک مشهور ویلیام گوردون و جورج پرینس برای پیوند دادن عناصر ظاهراً نامربوط؛ مهار جنبههای غیرمنطقی، شوخطبعی و ۴ قیاس بنیادین (مستقیم، شخصی، نمادین و فانتزی) برای تبدیل امر آشنا به غریب و امر غریب به آشنا.
استفاده از سازوکارهای دقیق روانشناختی استعاره (بهویژه قیاس شخصی: حل مسئله از زبان خود شیء یا پدیده) و شکستن ساختار منطقی روزمره برای زایش اختراعات بنیادین.
تیم طراحی میانوعده سالم با قیاس به اسباببازیهای شانسی تخممرغی و استعاره پازل میوهای، یک بسته ژلهای چندطعم پازلی طراحی میکند که هم کودکان و هم والدین را مجذوب میسازد.
شکستن بتهای ذهنی و تولید اختراعات انقلابی، غلبه بر ترس از ایدههای نامتعارف، بهرهبرداری از هوش عاطفی و حسی اعضا.
نیازمند تسهیلگر فوقالعاده زبده برای جلوگیری از لودگی بیحاصل، مقاومت اولیه افراد شدیداً ریاضیمحور و منطقی.
«سینکتیکس» (Synectics) برگرفته از واژه یونانی به معنای 'پیوند زدن عناصر ظاهراً نامرتبط' است که در دهه ۱۹۶۰ توسط ویلیام گوردون و جورج پرینس در دانشگاه هاروارد و شرکت انفرادی خود پایهگذاری شد. جلسه با حضور صاحب مسئله (Problem Owner)، تسهیلگر و ۵ شرکتکننده اداره میشود. گروه با چرخش میان ۴ قیاس (مستقیم: شبیهسازی با طبیعت؛ شخصی: همذاتپنداری عاطفی با مسئله؛ نمادین: تضادهای شاعرانه؛ فانتزی: آرزوهای جادویی)، ذهن را از قفس واقعیت روزمره پرواز داده و سپس با چنگک منطق، راهحلهای انقلابی را شکار میکند.
میتوانید لینک این تکنیک را مستقیماً برای تیم خود ارسال کنید یا در شبکههای اجتماعی به اشتراک بگذارید.
دیدگاهها و سوالات تحلیلی خود را با مولف و متخصصان در میان بگذارید.
دیدگاه شما پس از ثبت، مستقیماً در پنل مدیریت سیمپراگو جهت تایید و پاسخ قرار میگیرد.